„My Fair Lady” w Operze w Sydney

Od momentu rozpoczęcia spektaklu atmosfera była urzekająca. Teatr wypełniało wspaniałe poczucie oczekiwania, a produkcja natychmiast przeniosła widzów do wyrafinowanego, a zarazem tętniącego życiem świata edwardiańskiego Londynu. Połączenie oświetlenia, scenografii, muzyki i ruchu stworzyło piękne, wciągające widowisko. Występy wokalne były jednym z największych atutów tego wieczoru. Głosy były czyste, ekspresyjne i pełne charakteru, z imponującą równowagą między techniczną precyzją a emocjonalnym ciepłem. Dialogi płynnie przechodziły w numery muzyczne, a orkiestra znakomicie wspierała śpiewaków, ani razu ich nie zagłuszając. Znane melodie brzmiały świeżo i żywiołowo, podczas gdy spokojniejsze momenty zostały potraktowane z wielką wrażliwością. Kostiumy były po prostu oszałamiające. Każdy szczegół — od eleganckich sukien i misternych kapeluszy po idealnie skrojone garnitury — współtworzył piękno i autentyczność spektaklu. Szczególne wrażenie robiły słynne sceny z Ascot, w których wyrafinowana, monochromatyczna stylizacja tworzyła niezapomniany efekt wizualny. Kostiumy nie tylko zdobiły scenę; pomagały zdefiniować postaci, klasy społeczne i zmieniającą się tożsamość Elizy w trakcie rozwoju opowieści. Scenografia była równie imponująca. Przejścia między Covent Garden, domem profesora Higginsa, Ascot a wielką salą balową były płynne i pomysłowe. Oświetlenie pięknie podkreślało każdą lokalizację, tworząc ciepło, intymność, elegancję lub dramatyczne napięcie, gdy tylko było to potrzebne. Niezwykłą uwagę poświęcono drobnym szczegółom wizualnym, dzięki czemu każda scena wydawała się starannie zakomponowana. Aktorzy również wnieśli na scenę wspaniałą energię. Sceny zbiorowe były żywe i pełne ruchu, a jednocześnie nigdy nie sprawiały wrażenia chaotycznych. Choreografia była dopracowana i elegancka, a komediowe wyczucie czasu w całym spektaklu dodawało mu ciepła i uroku. Jednocześnie rozwój emocjonalny głównych bohaterów nadał przedstawieniu głębię wykraczającą poza jego spektakularną oprawę. To, co uczyniło ten wieczór szczególnie pamiętnym, to równowaga między rozmachem a intymnością. Obok momentów oszałamiającego piękna teatralnego pojawiły się spokojniejsze sceny, w których mimika, pauzy, ton głosu i subtelne gesty stawały się równie ważne jak muzyka i scenografia. Podsumowując, ta inscenizacja My Fair Lady była ucztą zarówno dla oczu, jak i dla uszu. Piękne głosy, wspaniałe kostiumy, elegancka reżyseria, klimatyczne oświetlenie, znakomita orchestracja i wyjątkowa dbałość o szczegóły połączyły się, tworząc naprawdę niezapomniane widowisko teatralne. Wyrafinowane, radosne i wizualnie wykwintne przedstawienie, które w pełni zasługuje na pięć gwiazdek. ★★★★★

Od kostiumów w foyer po końcową kurtynę – to było zachwycająco rozrywkowe popołudnie i sentymentalna podróż w przeszłość. Scenografia, oświetlenie, kostiumy i choreografia były znakomite – płynne zmiany, z wyjątkiem spóźnionego wygaszenia świateł przy końcowej kurtynie! Obsada była profesjonalna i stanęła na wysokości zadania – zaskoczyło mnie jednak odkrycie, że „Higgins” nie jest muzykalny. W dwóch numerach zgubił rytm; obecność dyrygenta okazała się w tych momentach kluczowa dla niego i dla całego spektaklu, co prawdopodobnie uszło uwadze większości widzów. Ewidentnie nauczył się swoich piosenek bez daru muzykalności, brawo dla niego. Z pewnością stworzył Higginsa, który był zabawny i akceptowalny, nawet w naszych obecnych realiach. To zasługa zarówno jego umiejętności aktorskich, jak i reżyserów. Niezwykle udany spektakl, dziękuję.

My Fair Lady to uroczy musical skomponowany przez Alana Jaya Lernera i Frederica, zaaranżowany jako muzyka filmowa. Byłem pod ogromnym wrażeniem tego spektaklu teatralnego w wykonaniu wybitnych aktorów. Aktorka grająca mrs Doolittle ma doskonały głos do śpiewania nie tylko musicali, ale także operetek czy utworów operowych, jakkolwiek to nazwać. Aktorzy byli również świetnymi śpiewakami. Bardzo dobra akustyka w Joan Sunderland Theatre w Sydney Opera House. Pójście na ten musical to świetna sprawa. Gorąco polecam.

Występ był niesamowity... zobaczyć to na żywo na scenie, a nicht na ekranie kinowym, to zupełnie coś innego. Obsada była znakomita, a możliwość zobaczenia takich artystów na żywo nadała musicalowi prawdziwej autentyczności. Scenografia po prostu rzuciła mnie na kolana, zwłaszcza transformacja sali balowej. Wielu widzów biło brawo, gdy scenografia zmieniała się na ich oczach. Orkiestra była znakomita.

Co za niezapomniane przeżycie. Od momentu, gdy usiadłam, cały spektakl całkowicie mnie pochłonął. Aktorzy byli znakomici, muzyka, kostiumy — po prostu wszystko było fantastyczne. Ponieważ był to prezent dla samej siebie na 60. urodziny i spełnienie marzenia z mojej listy życzeń, by zobaczyć spektakl w Operze w Sydney, jestem niezwykle szczęśliwą kobietą.

Absolutnie wystawna inscenizacja „My Fair Lady” w Sydney i wierność oryginalnej sztuce teatralnej sprawiły, że spektakl, który obejrzałem w SOH, był niezapomniany. Orkiestra była fenomenalna. Gra aktorska stała na najwyższym poziomie. Jedno z najlepszych doświadczeń teatralnych, jakich miałem przyjemność doświadczyć.